FraczakWiki - Wkład użytkownika [pl]

Strona Wojtka

2006-03-31T16:31:16Z

Fraczak: /* Ostatni dzień sezonu narciarskiego, marzec 2006 */

Moja strona domowa WWW znajduje się na moim serwerze w Kanadzie pod adresem
[[http://fraczak.istop.com/~fraczak http://fraczak.istop.com/~fraczak]].

Strona Wojtka w
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=wojciech;n=fraczak GeneWeb].

[[Grafika:wiki.jpg]]

Prędkość maksymalna 47.9km/h.

== Wyspa Margarita, Wenezuela, luty 2006 ==
[[Grafika:margarita-1.jpg]]

Już po wakacjach. Były intensywne... To był tylko tydzień, od 19go to 26 go lutego, ale pogoda była wspaniała, wiało.
Pływałem pełne siedem dni robiąc dziennie ponad 60km. Prędkość maksymalna 43.7km/h. Zdjęcia są
[http://fraczak.istop.com:8080/~gallery/main.php?g2_view=core.ShowItem&g2_itemId=7784 tutaj].

Zmiksowałem też 3 minutowy [http://staramilosna.dyndns.org/~wojtek/Margarita-Feb-2006-low.avi film (15MB)] z zabawy na/w wodzie.

== Ostatni dzień sezonu narciarskiego, marzec 2006 ==

W ostatnią niedzielę wybrałem się na narty na Mont Ste-Marie, na zamknięcie sezonu. Pogoda była wspaniała, +6°C i słońce.

[[Grafika:Mont-SteMarie-2006.jpg]]

Od lewej, ja (Wojtek), Misha, i Mario.

Pełna kolekcja zdjęć znajduje się [http://fraczak.istop.com:8080/~gallery/main.php?g2_itemId=8172 w galerii].

Zmiksowałem też króciutki [http://staramilosna.dyndns.org/~wojtek/mont-StMarie.avi film (1 min, 6.5M)] podkładając
jako muzykę kawałek "Coye" mojej Paryskiej grupy Agnos.

Strona Wojtka

2006-03-31T16:10:49Z

Fraczak: /* Ostatni dzień sezonu narciarskiego, marzec 2006 */

Moja strona domowa WWW znajduje się na moim serwerze w Kanadzie pod adresem
[[http://fraczak.istop.com/~fraczak http://fraczak.istop.com/~fraczak]].

Strona Wojtka w
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=wojciech;n=fraczak GeneWeb].

[[Grafika:wiki.jpg]]

Prędkość maksymalna 47.9km/h.

== Wyspa Margarita, Wenezuela, luty 2006 ==
[[Grafika:margarita-1.jpg]]

Już po wakacjach. Były intensywne... To był tylko tydzień, od 19go to 26 go lutego, ale pogoda była wspaniała, wiało.
Pływałem pełne siedem dni robiąc dziennie ponad 60km. Prędkość maksymalna 43.7km/h. Zdjęcia są
[http://fraczak.istop.com:8080/~gallery/main.php?g2_view=core.ShowItem&g2_itemId=7784 tutaj].

Zmiksowałem też 3 minutowy [http://staramilosna.dyndns.org/~wojtek/Margarita-Feb-2006-low.avi film (15MB)] z zabawy na/w wodzie.

== Ostatni dzień sezonu narciarskiego, marzec 2006 ==

W ostatnią niedzielę wybrałem się na narty na Mont Ste-Marie, na zamknięcie sezonu. Pogoda była wspaniała, +6°C i słońce.

[[Grafika:Mont-SteMarie-2006.jpg]]

Od lewej, ja (Wojtek), Misha, i Mario.

Pełna kolekcja zdjęć znajduje się [http://fraczak.istop.com:8080/~gallery/main.php?g2_itemId=8172 w galerii].

Zmiksowałem też króciutki [http://staramilosna.dyndns.org:~wojtek/mont-StMarie.avi film (1 min, 6.5M)] podkładając
jako muzykę kawałek "Coye" mojej Paryskiej grupy Agnos.

Plik:Mont-SteMarie-2006.jpg

2006-03-31T15:38:25Z

Fraczak: Ostatni dzień nart sezonu 2005/2006 na Mont Ste-Marie.

Ostatni dzień nart sezonu 2005/2006 na Mont Ste-Marie.

Strona Wojtka

2006-03-31T15:37:10Z

Fraczak:

MediaWiki:Unusedimagestext

2006-03-31T00:51:39Z

Fraczak:

Pamiętaj, proszę, że inne witryny,
np. Wikipedie w innych językach, mogą odwoływać się do tych plików
używając bezpośrednio URL. Dlatego też niektóre z plików mogą się znajdować
na tej liście mimo, że żadna lokalna strona nie odwołuje się do nich.

MediaWiki:Lockdbsuccesstext

2006-03-31T00:28:24Z

Fraczak:

Baza danych Wiki została zablokowana.
 Pamiętaj usunąć blokadę po zakończeniu spraw administracyjnych.

MediaWiki:Aboutsite

2006-03-31T00:25:56Z

Fraczak:

O FraczakWiki

MediaWiki:Copyrightwarning

2006-03-31T00:25:01Z

Fraczak:

PROSZĘ NIE UŻYWAĆ BEZ POZWOLENIA MATERIAŁÓW OBJĘTYCH PRAWEM
AUTORSKIM!

MediaWiki:About

2006-03-31T00:23:13Z

Fraczak:

O FraczakWiki

MediaWiki:Rcnote

2006-03-31T00:22:00Z

Fraczak:

To ostatnie $1 zmian dokonanych na Wiki w ciągu ostatnich $2 dni.

MediaWiki:Passwordremindertext

2006-03-31T00:19:28Z

Fraczak:

Ktoś (prawdopodobnie Ty, spod adresu $1)
poprosił od nas o wysłanie nowego hasła dostępu do FraczakWiki.
Aktualne hasło dla użytkownika "$2" to "$3".
Najlepiej będzie jak zalogujesz się teraz i od razu zmienisz hasło.

MediaWiki:Anontalkpagetext

2006-03-31T00:17:11Z

Fraczak:

---- ''To jest strona dyskusyjna dla użytkowników
anonimowych - takich, którzy nie mają jeszcze swojego konta lub
nie chcą go w tej chwili używać. By ich identyfikować używamy [[IP|numerów IP]].
Jeśli jesteś anonimowym użytkownikiem i wydaje Ci się, że zamieszczone tu komentarze
nie są skierowane do Ciebie, [[Specjalna:Userlogin|utwórz proszę konto i/albo zaloguj się]]
- dzięki temu unikniesz w przyszłości podobnych nieporozumień.''

MediaWiki:Recentchangestext

2006-03-31T00:15:04Z

Fraczak:

Ta strona przedstawia historię ostatnich zmian.

Michał Biernacki:orginał biografii

2006-03-10T01:13:11Z

Fraczak:

Ten tekst [[Michał Biernacki|(transkrypt znajduje się tutaj)]] został spisany ręką córki, [http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=janina;n=biernacka Janiny].

[[Grafika:Pamietnik.jpg]]

Michał Biernacki

2006-03-10T01:07:42Z

Fraczak: /* Curriculum vitae */

Dr med.
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=michal;n=biernacki Michał Biernacki]
ur. 1878 r. – um. 1957 r.

Nulla dies sine linea
4 XI 54

''W stulecie urodzin Ojca przepisała na pamiątkę wnukowi [http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=janina;n=biernacka Janina].''

11.09.54

== Curriculum vitae ==

''Orginał tekstu jest [[Michał Biernacki:orginał biografii|tutaj]].''

=== Urodziłem się ... ===

Urodziłem się w Nowym Dworze pod Warszawą. Ojciec mój
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=wladyslaw;n=biernacki Władysław Biernacki]
był wówczas naczelnikiem poczty. Pochodził z rodziny szlacheckiej herbu [[Poraj]],
osiadłej od wieków w ziemi sieradzkiej i kaliskiej, dość znanej i średnio zamożnej,
mającej wśród swoich antenatów dwóch senatorów. Pradziad służył w armii napoleońskiej
w stopniu kaprala i był bardzo wysokiego wzrostu, gdyż według rodzinnej tradycji
nazywano go w pułku „wielkim kapralem”.

Dziadek Mateusz urodził się w majątku Ogrody pod Kaliszem, służył w wojsku,
brał udział w rewolucji 1830 r. i był ciężko ranny pod Ostrołęką.
Po przegranej wojnie z armią generała Dwernickiego przekroczył austryjacką
granicę i był osadzony w fortecy Kalkchesn [nieczytelne], gdzie przesiedział
prawie dwa lata. Po amnestii wydanej przez cesarza Mikołaja dla regularnych
wojskowych armii polskiej wrócił do Królestwa Kongresowego, osiedlił się w
Warszawie i pracował jako archiwista w Kancelarii Akt Dawnych. Umarł dość
młodo zostawiając dwóch synów w wieku szkolnym.

Ponieważ babka moja
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=marianna;n=jarnicka Marianna z Jarnickich]
została w bardzo ograniczonych
warunkach materialnych, przeprowadziła się do małego mieszkania w domu
Sznajderów, a chłopców brat jej kanonik sieradzki wziął na swój koszt i
umieścił w progimnazjum w Sieradzu.
Młodszy Władysław uczył się celująco i zaraz po ukończeniu szkoły wziął udział
w powstaniu 1863 r. Walczył w partii de la Croix Krzyżanowskiego. Pod Sędziołowicami
pod Łochowem [nieczytelne] został ranny i wraz z rannym kolegą gomnazjalnym Kacprem
Wernerem ukrył się na plebanii w Burzeninie, skąd obydwaj chłopcy w bardzo dowcipny
sposób zostali przewiezieni do Warszawy w wozie naładowanym warzywami – gdzie chcąc
uniknąć obowiązującej branki do wojska, od której wolni byli tylko urzędnicy, przez
protekcję znajomego dziadków dostali się na pocztę i w tym urzędzie pracowali już do
końca życia. Kacper Werner jako naczelnik poczty w Rybiennikach, a ojciec mój w
Nowym Dworze, a potem w Żyrardowie. W czasie kilkuletniego pobytu w Warszawie
ojciec dorabiał przepisywaniem spraw u mecenasa Grabowskiego i chodził jako
wolny słuchacz do Szkoły Głównej.

Ożenił się mój ojciec w czasie pobytu swego w Radzyminie z Franciszką Kowalewską
herbu [[Dołęga]], córką ówczesnego podsędka i właściciela maleńkiego folwarku w
Żelechowie. Dzięki pomocy swego wuja lekarza Zenona Pileckiego matka moja ukończyła
Instytut Maryjny w Warszawie. Dzięki dobrej znajomości języków: rosyjskiego,
francuskiego i niemieckiego, matka znacznie pomagała ojcu lekcjami, gdyż inaczej
pobyt mój na stancji, a moich sióstr na pensji prywatnej w Warszawie u pani
Tałużyńskiej [?] przy niewielkich poborach ojca byłby niemożliwy.
Do szkół przygotowali mnie oboje rodzice. Ponieważ ojciec musiał być w biurze
o godzinie ósmej, to i ja jako mały chłopiec wstawałem o szóstej. Póki jeszcze
nie zacząłem przygotowywać się do egzaminów do pierwszej klasy – to rano
przychodził do nas tzw. dziadek kościelny, Piotr, siwy z dużemi wąsami, żeby
mnie zaprowadzić do kościoła do służenia księdzu przy Mszy świętej.
Ministrantury wyuczył mnie ojciec. Piotr – po przyjściu do nas – zawsze wyjmował
tabakierę. Sam zażywał i dawał mnie, żebym się wykichał, bo to pomaga
na dobrą panięć! Później, jak zacząłem się przygotowywać do szkół,
ojciec mój rano czyścił sobie ubranie i buciki (twierdził, że żadna służąca
tego porządnie zrobić nie potrafi) i zaczynała się tabliczka mnożenia,
przeczytanie kawałka z wypisów rosyjskich i wydanie jakiegoś wiersza na pamięć.
Po śniadaniu dalsze lekcje miałem z Mamusią. Potem z mamą spacer przez łąkę do
Narwi albo do prześlicznego dębowego lasu, odległego o niespełna wiorstę –
a potem już do zabawy ze Stefanem Chmielewskim, synem listonosza, i z
Dudkiem Grynbergiem, niedaleko od nas mieszkającym, lub przyglądanie
się na mustrę żołnierzy na polach przyległych do naszego domu.

Po zdaniu egzaminu do pierwszej klasy umieścili mnie rodzice na stancji.
Rodzice dali mi stancję możliwie dobrą u wdowy po lekarzu wojskowym (Chołodowskaja),
która umiała tylko rosyjską mowę, była jednak Polką i katoliczką wierzącą, a przy
tem pochodzącą z zacnej rodziny Rosińskich hr. Rolle (Role). Na tej stancji
przebyłem cztery lata. Było nas chłopców zwykle 10 do 15. Troszkę za skromnie
nas żywiono, ale temu zaradziły przesyłki rodziców. Trzymano nas w ryzach.
Pani dbała o to, żeby lekcje były odrobione, zeszyty niepoplamione, pacierz
rano i wieczorem odmówiony głośno i na klęczkach i żeby w pokoju było czysto.
Nieraz jakeśmy już się zabierali do spania albo dokazywali wieczorem,
sprawdzała zeszyty, wysłuchiwała zadanych lekcji nie wyłączając łaciny
i greki trzecio- i czwartoklasistów. Jak nie umieliśmy, to nieraz
przesiedziała w naszych pokojach do dwunastej lub pierwszej godziny,
aż lekcje były przygotowane choćby dostatecznie. Dzienniki co sobotę
były sprawdzane i każdy dostawał tyle łap, ile miał dwójek. Mnie to się
zdarzało bardzo rzadko, ale niektórzy (szczególnie dwóch leniuchów)
miewało w soboty popuchnięte łapy. Dokazywaliśmy też tylko w sobotę
wieczorem, gdyż po egzekucji pani wychodziła do teatru lub gdzieś z
wizytą, a myśmy mieli swobodę. Bojąc się, aby nie przyszła za wcześnie,
bo gdy zastała już za wielki nieład, to każdy musiał uklęknąć przed swoim
łóżkiem, zdjąć bluzę i dostawał po parę porządnych dyscyplin przez placy.
Uczyliśmy się też wszyscy prawie dobrze, wielu z nas było nawet prymusami
i mieliśmy w szkole opinię grzecznych chłopców.

Po skończeniu przeze mnie szkoły pani Ch. Zwinęła stancję i niedługo potem umarła.
Ja dostałem się do IV Gimnazjum na rogu placu św. Aleksandra i Alei Ujazdowskich.
Matka moja w ofiarowaniu pacierza zawsze się modliła i nam dzieciom modlić się
kazała o miłość Boga i przyjaźń ludzką i o obronę od złych przyjaciół – i póki
Matka nasza żyła, Bóg wysłuchiwał tej modlitwy.

W IV Gimnazjum dostałem się do klasy wyjątkowo zdolnych i wartościowych kolegów.
Ogniskiem, które skupiało i przyciągało do siebie innych kolegów klasowych, a
później cały zespół kółka samokształcenia w całym Gimnazjum, był Julek Kowalczyk,
syn docenta astronomii i kustosza obserwatorium astronomicznego profesora Jana
Kowalczyka. Państwo Kowalczykowie mieszkali w obserwatorium astronomicznym w
prawym skrzydle na dole. W czasie, kiedy zaprzyjaźniłem się z Julkiem K.,
rodzina profesora Kowalczyka składała się z profesora – człowieka starszego,
niewielkiego wzrostu, miłej, skromnej powierzchowności – i trzech córek, z
których starsza była już dorosła, młodsza Jadwiga w siódmej klasie, a Julia,
rówieśniczka Julka z bliźniaków, w klasie piątej. W tej kochanej rodzinie
astronoma tryb życia szedł z taką dokładnością, jak wielki zegar wprawiony
w okno z prawej strony od głównego wejścia obserwatorium, pod który
przychodzili starsi panowie i panie z Warszawy regulować swoje zegarki.
Profesor zawsze przed ósmą chodził na Mszę św. Do kościoła św.
Aleksandra, po powrocie zjadał śniadanie, godzinę lub dwie pospacerował
po ogrodzie botanicznym, sprawdzał stan i rozwój roślin, a od dziesiątej
do obiadu pisał, sprawdzał otrzymane kolumny cyfr; a pani zajmowała się
kuchnią i porządkami. Obiad podawano przed trzecią, poczem p. profesor
rozbierał się i kładł do łóżka, gdzie spał do siódmej wieczór. Po
siódmej była kolacja składająca się z herbaty, mleka, bułek lub
chleba z masłem (profesor chętnie jadał chleb razowy), trochę
pogawędził z żoną i dziećmi i szedł na górę do obserwatorium,
gdzie pracował do pierwszej, drugiej w nocy.

W godzinach popołudniowych, między piątą a siódmą, pełno było młodzieży.
Do panien przychodziły koleżanki, a Julek był zawsze w otoczeniu kolegów,
nie tylko z naszego gimnazjum, ale i z V, i z III. Julek bardzo dużo czytał,
znał doskonale literaturę polską, ale i obcą. Zachwycał się Słowackim, z
którego potrafił cytować nieraz całe strony. Rozprawy i spory na tematy
literackie stale zajmowały nasze umysły. Rozchodziliśmy się zazwyczaj
dość późno, żeby w domu wykończyć zadane lekcje. Do stale, niemal codziennie
odwiedzających Julka Kowalczyka kolegów należał Tadeusz Korniłowicz, syn
znanego psychiatry, Wacław Wróblewski, syn dyrektora szkoły średniej
prywatnej, dwu braci Grabowskich, Mieczysław Oksner z V Gimnazjum i ja.
Dość często bywał Adam Woroniecki, Ignacy Fonberg, bracia Konopczyńscy.
Braliśmy zbiorowe lekcje od profesora Morbuoja [?] [nieczytelne] socjologii.
Z „Kapitałem” Marksa zapoznałem się w siódmej klasie, ale miałem tylko
wydanie niemieckie, więc czytałem powoli i wnet zaniechałem, a czytałem
[nieczytelne].

Oprócz kol. Grabowskiego i Stefana Wolfa nie byliśmy entuzjastami
dyktatury proletariatu. Wprawdzie żaden z nas daje się nie miał bezpośredniego
kontaktu z robotnikami. Uczyliśmy w kółkach młodzieży rzemieślniczej polskiego,
historii, geografii Polski, ale polityką nie zajmowaliśmy się. Tak trwało do
otrzymania matur.

=== Po odsłużeniu wojska... ===

Po odsłużeniu wojska część wyjechała na studia do Berlina: Woroniecki, Oksner,
część do Paryża, Wolf do Londynu, część do Uniwersytetu Warszawskiego. Ja miałem
zamiar zapisać się na wydział historii filozofii, ale przekonany przez najbliższe
otoczenie, że nie mając własnych funduszów, po skończeniu tego wydziału trudno mi
będzie cokolwiek zarobić, gdyż w kraju posady nie otrzymam, a do Rosji nie miałem
chęci wyjeżdżać. Zapisałem się na wydział medyczny. W Uniwersytecie znalazłem się
wśród kolegów mało mi znanych, gdyż z maturzystów IV Gimnazjum (skończyło nas tylko
trzynastu) na medycynę nikt nie poszedł. Dopiero w następnym po mnie roku przyszło
dwóch: Łukasiewicz i Jasiński, dwóch poszło na prawo, a reszta na Politechnikę,
jeden na przyrodę, a reszta powyjeżdżała do Wiednia, Berlina, Paryża.

Zabrałem się do swoich studiów bez wielkiego zapału i trafiłem do tego na bardzo
burzliwy rok, rok rozłamu między młodzieżą uniwersytecką – na starą Bratnią
Pomoc i na bardziej postępową, skłaniającą się do socjalizmu Spójnię. Ja
zapisałem się do Bratniej Pomocy, w której był wtenczas jednym z głównych
działaczy starszy o trzy lata mój kolega z IV Gimnazjum, też medyk, Stefan
Dąbrowski. Do pracy zabrałem się bez wielkiego zapału, zaangażowałem się
natomiast w spory między obydwoma odłamami młodzieży i na domiar złego
zaczął mi się szybko pogarszać wzrok, a nie czując się dostatecznie
przygotowanym – nie przystąpiłem do egzaminów. Od początku studiów
mieszkałem z kolegą z IV roku, starszym ode mnie studentem prawa,
cichym, prostolinijnym i mało towarzyskim kolegą. Obydwaj mając niezbyt
bogatą pomoc z domu, dawaliśmy korepetycje. Czułem, że zostanie się moje
na drugi rok bardzo zmartwiło rodziców, więc z nowym szkolnym rokiem zabrałem
się do pracy, zmniejszając moje i tak dość luźne kontakty z kolegami.

Studia sprawiły mi dość duże trudności z powodu niezbyt dobrej pamięci i
niezbyt wielkiego zainteresowania wykładanymi przedmiotami – i wstrętu do
ćwiczeń w prosektorium. Z trudnością zdałem egzaminy z I na II i z II na
III rok. Tem bardziej szło mi to trudno, bo jakoś nie potrafiłem się zżyć
z żadnym kolegą kursowym. Owszem, czułem sympatię do paru kolegów prawników
i przyrodników. Mieszkałem z kolegą prawnikiem o rok ode mnie starszym,
który skończył to co i ja gimnazjum. Dopiero na trzecim kursie zainteresowały
mnie niektóre wykłady medyczne, zwłaszcza profesora Uszyńskiego. I zacząłem
porządnie i systematycznie pracować w pracowni patologicznej. Praca w klinikach
pociągała mnie mocno, tak że trzeci i czwarty kurs przebyłem szczęśliwie i
zdałem z pochwałą. Żeby nie tracić wprawy we francuskim języku historię
chorób pisałem przeważnie po francusku i posiłkowałem się w miarę możności
francuskiemi podręcznikami, nie tracąc nadzie, że pojadę do Paryża, mając
nadzieję, że otrzymam stypendium z sumy zapisanej na uniwersytet przez wuja
mej matki dr. Pileckiego.

Poza udziałem w manifestacjach patryjotycznych 3 Maja byłem aresztowany, ale
po niedługim pobycie na Pawiaku wypuszczony przed samemi egzaminami na 5 kurs.
Zdałem dość pomyślnie. Dzięki poparciu dr. Popiela dostałem posadę korepetytora
w przytułku dla położnych na ul. Dobrej. Zajęcia tam, a jeszcze bardziej flirty,
znów zaczęły przeszkadzać w przygotowaniu do ostatecznych egzaminów, tak że nie
poszedłem na ostateczny egzamin z chorób uraz. I musiałem jeszcze raz go zdawać
w lutym. Jeszcze przed zdaniem tego egzaminu otrzymałem płatną posadę lekarza
internisty w Szpitalu Św. Rocha, co pozwoliło mi rzucić wszystkie korepetycje,
a właściwie lekcje w kompletach dzieci przygotowujących się do szkół (ostatnie
w domu krytyka prof. Sygietyńskiego, gdzie niedawno zmarły założyciel chóru
Mazowsze i kilku jego rówieśników i rówieśniczek było moimi uczniami).

Przez te cztery lata kontakty moje z kolegami z IV Gimnazjum znacznie się
zmniejszyły. Zaprzyjaźniłem się z kilkoma kolegami kursowemi, z kol. P[nieczytelne],
J[nieczytelne], Mogilnickim, M[nieczytelne], a najbardziej z Wacławem Stefańskim
i dzięki niemu zacząłem często bywać w domu p. Statlerów, w niezwykle sympatycznym
i inteligentnym domu.

W owym czasie Julek Kowalczyk w Berlinie rozchorował się na dobre na gruźlicę i po
kilkuletniej kuracji w Zakopanem i Otwocku umarł. Umarła jeszcze przed nim siostra
jego Julia, a niedługo po nim najmłodszy brat Władysław i ojciec profesor. Siostra
jego Jadwiga wraz zaprzyjaźnioną ze mną Jadwigą, córką wziętego lekarza z Żyrardowa,
założyły znaną później pensję żeńską na ul. Wiejskiej nr 5 w Warszawie.

Oczywiście prywatnej praktyki wówczas w Warszawie trudno mi było w niedługim czasie
spodziewać się. Myśląc więc o wyjeździe na [nieczytelne] po zajęciach w Szpitalu Św.
Rocha zacząłem chodzić do szpitala dziecięcego na Tamkę, a potem do lecznicy dla
dzieci dr Le.... W tym czasie też poznałem obecną moją żonę Julię Stefańską i
zacząłem się o nią starać. W końcu lata 1908 przyjechał do Warszawy młody, bardzo
zdolny specjalista chorób dziecięcych, żeby zaangażować lekarzy do już pobudowanego
i urządzonego szpitala dziecięcego w Łodzi, w czem zaangażowanie młodych lekarzy na
posady lekarzy asystentów. Moi koledzy kursowi, dr Mogilnicki, dr Jasiński, pracowali
kuż w tym szpitalu. Chcąc nauczyć się pediatrii z płaczem niemal wyjechałem z
Warszawy na posadę i cała ta sprawa wyszła mi tylko niestety na zło. Wprawdzie
dużo się nauczyłem, ale cały czas pobytu czułem się nieszczęśliwy. Tęskniłem bardzo
do Warszawy, warszawskich przyjaciół i znajomych, do bliskiej i łatwej komunikacji
z rodziną w Żyrardowie. W Łodzi poza szpitalem nikogo nie znałem, wydawała mi się
Łódź po Warszawie wstrętna i zupełnie obca. Wszędzie słyszało się język niemiecki
lub żargon, cała atmosfera nasycona zwadami i nienawiścią między robotnikami i
urzędnikami oraz całą wyższą hierarchią fabryczną. Poza tem, na dobitkę tego,
uwikłałem się niepotrzebnie w niemożliwą w moim ówczesnym położeniu miłość.
A na domiar złego, a może i na szczęście, zaraziłem się od chorego kolegi
tyfusem brzusznym i ciężko się rozchorowałem, a przecież przed paru miesiącami
(przed moją chorobą) umarła na tyfus moja matka, błagała na wszystko, by mnie
przeniesiono do Żyrardowa. W czasie przewożenia myślałem, że mi pęknie głowa,
ale szczęśliwie dojechałem już jako rekonwalescent. W domu w Żyrardowie poprawiłem
się zupełnie i postanowiłem do Łodzi już nie wracać. Ponieważ o powrocoe do Warszawy
bez stałej posady nie mogło być mowy, zacząłem zatem dowiadywać się o wakujących
posadach przy szpitalach na prowincji i zdecydowałem się na Brzeziny pod Łodzią
(niewielkie powiatowe miasteczko). Przygotowanie na prowincjol\nalną praktykę
lekarza omnibusa miałem stosunkowo dobre: cztery lata w Warszawie oprócz
gruntownej znajomości interny zdobytej w Szpitalu Dzieciątka Jezus na
oddziale dr. Chełmońskiego i w Szpitalu Św. Rocha u dr. Porońskiego i
dr. Sokołowskiego dobrej znajomości chirurgii przynajmniej małej. U dr.
Gabrysiewicza i jego asystenta dr. Kopczyńskiego akuszerii i ginekologii
w przytułku dla położnych dr. Hinczo i dr. Rylki. Zapoznałem się z chorobami
oczu u dr Krensztyk [nieczytelne], a z gardłem i uszami [nieczytelne],
nareszcie dobrej znajomości chorób dziecicych u Anny Marii w Łodzi pod kierunkiem
późniejszego profesora i rektora Uniwersytetu Warszawskiego Brudzińskiego oraz jego
asystenta Lwowczyka i dr. Jasińskiego.

Od razu zdobyłem całkowite zaufanie ludności miasteczka i okolicy. Te
trzy lata zaraz po ożenieniu się, przeżyte w Brzezinach, były
najprzyjemniejszymi i najkorzystniejszymi latami w całym moim długim
życiu. Niepotrzebnie za namową kol. Tadeusza Mejera i jeszcze bardziej
nowego gubernatora Piotrowskiego, którego żonę leczyłem w czasie mego
pobytu w Warszawie, przeniosłem się do Tomaszowa Mazowieckiego na
posadę lekarza miejskiego. Tu spotkała mnie przykra niespodzianka,
gdyż prawie pół roku nie miałem pacjentów. Dopiero przez szczęśliwy
zbieg okoliczności moja sytuacja się poprawiła. Właścicielka dużego
sklepu, bardzo sużo lubiąca mówić, a mająca przystojną i jeszcze
bardziej wymowną córkę, sama chora na serce była na poradzie u
dr. Parśnickiego w Warszawie. Dr Parśnicki powiedział jej: teraz macie
w swoim mieście bardzo zdolnego i wykształconego lekarza, doskonale
znającego się na chorobach serca. Niech się pani uda do niego, a w
razie jak on znajdzie coś niepokojącego w pani sercu, to na pewno sam
skieruje panią do mnie. I od tego czasu praktyka moja w Tomaszowie i
okolicy zaczęła się w szybkim tempie zwiększać, tak że po roku
zostałem najbardziej wziętym lekarzem w mieście i okolicy.

=== Wybuch wojny 1914 ... ===

Wybuch wojny 1914 r. zmienił ten rozmach. Z konieczności objąłem
stanowisko lekarza szpitala zakaźnego. Na szpital ten zajęta była
spora kamieniczka za szpitalem miejskim i 16 pięknych baraków, każdy
po 2 łóżka. Generał ober...... frontu generał dr Adrian mnie wyznaczył
głównym lekarzem szpitala z obowiązkiem pracy od 8 do 13 i od 15 do
18, i od 20 do 22. Oczywiście na praktykę nie było czasu, a jeszcze
mniej sił. Do pomocy wyznaczono mi jednego starego wiekiem miejskiego
lekarza, który niedługo bardzo zaraził się tyfusem plamistym i umarł,
i jednego studenta medycyny, dwóch felczerów, dwie niemieckie siostry
z polską narodowością, ale nieumiejące mówić po polsku, bardzo zresztą
dzielne i miłe. No i dobraliśmy sobie spośród młodzieży niższy
personel, który z czasem wciągnął się do pracy i był nam wielką
pomocą.

Odżywianie personelu było obfite, posilne, smaczne i dość
kosztowne. Toteż delegacja komitetu miejskiego do Oberkomen delegację,
żeby zmniejszyli wydatki na wyżywienie. Na to Oberkom [nieczytelne] z
tupetem odpowiedział, że ktokolwiek z panów z delegacji zgadza się
pielęgnować chorych na tyfus, to dostanie takie samo wyżywienie.

Czystość w barakach była wzorowa. Dwa razy dzienie ściany i podłogi
myto gorącą wodą z mydłem i skrapiano lyzolem. Toteż spośród chorych
zmarło na tyfus plamisty kilkanaście osób w pierwszych trzech
miesiącach. Potem już wypadków zarażeń nie było, tym bardziej, że na
nową obsługę przyjmowaliśmy osoby, które już w naszym szpitalu
przebyły tyfus plamisty.

Gażę otrzymałem kapitańską. Tak pracowałem do wyjścia Niemców z
Tomaszowa. Przez powierzony mi szpital przewinęło się 3 800
chorych. Śmiertelność w pierwszych miesiącach była duża, w
poważniejszych 10%, nawet 8%. Najwięcej trudności było z izolacją
rodzin chotych i odwszaniem mieszkań. Z początku, kiedy zaczęło
umierać dużo wojskowych niemieckich, stosowano drakońskie
środki. Mianowicie palono bardzo zawszone, drewniane domki. Potem
jeździły po mieście wozy dezynfekcyjnem gdzie w kotle dezynfekowano
bieliznę i ubrania. Dezynfekator, do dziś żyjący staruszek, nazywany
był przez ludność Lucyperem..

Udało mi się nie przenieść wszy do domu i dzięki Opatrzności Boskiej
nie zachorowałem i nikt też z rodziny. Natomiast zachorowałem już
właściwie po wygaśnięciu epidemii w mieście i bliższej
okolicy. Przywiozłem sobie tylko ze wsi nawet odległej i chorowałem
bardzo ciężko, tak że każdej godziny spodziewano się mojej śmierci i
żyję tylko dzięki wysiłkom kolegów, poświęceniu siostry szpitala
miejskiego śp. Kazimiery Jaworkówny, która nie odchodziła od mego
łóżka, a kiedy już byłem dysponowany na śmierć, co pół godziny
zastrzykiwała mi kamforę, a która sama umarła na tyfus plamisty w
obozie Dachau na kilka dni, godzin przed wejściem do obozu zwycięskiej
armii. Najbardziej może cudownej opiece Matki Boskiej, do której od
dziecka mam szczególne nabożeństwo.

Kiedy mnie przywieźli ze szpitala do domu, to mój syn, wówczas mały
chłopczyk, usiadł przy moim łóżku i spytał: mamusiu, czy to tatuś czy
brat tatusia. Jeszcze przed kryzysem w wielkiej gorączce miałem
widzenie dziwne: zdawało mi się, że spadam z bardzo wysokiego komina –
co parę odległości na tym kominie są balkony, na których siedzą znani
mi z obrazów święci. Ja spadając wyciągam do każdego z nich ręce, żeby
mnie zatrzymał. Nareszcie na jednym, już bliskim przepaści balkonie
zobaczyłem Matkę Boską i Ona dopiero podała mi rękę i zatrzymałem się
na jej balkonie. Może o tem w podświadomości myślałem, ale wspominam o
tej chwili dotąd, choć było to przed czterdziestu laty i jest jeszcze
wyraźne w mojej pamięci.

=== Po przebyciu choroby ... ===

Po przebyciu tej strasznej choroby i dość długiej rekonwalescencji
wróciłem do swoich zajęć. Po moim wyzdrowieniu nastąpiła ta radosna
chwila dla każdego myślącego Polaka, oczekiwana od trzech pokoleń –
wolna, niezależna (tak nam, niezajmującym się specjalnie polityką...)
Polska. Dla nas, dzieci powstańców, wychowanych na poezji trzech
wieszczów wkroczenie Legionów Piłsudskiego, Polska wolna, niepodległa,
śliczne pułki ułanów – wszystko to rozsadzało nam piersi radością i
dumą!

Zaczęły się powstania, radosne manifestacje, pochody, mowy, no, i
początki niezgody między socjalistami i narodowcami. Koło 10 sierpnia
rozniosła się wieść, że armia Budziennego przerwała nasz front i
szybko zbliżała się do Warszawy. Ogarnął nas smutek, trwoga, a 14
sierpnia pod wieczór, kiedy z żoną i z dziećmi wracaliśmy do domu z
lasu, z dziećmi szła młoda bona niemiecka. Już blisko domu podszedł do
niej rozradowany właściciel piekarni, nasz sąsiad – Żyd, i z
entuzjazmem powiedział: Warszau schon [nieczytelne]. Wśród
spacerujących na chodnikach i jezdniach Żydów widać było radosne
podnieceni. Smutni i przygnębieni wracaliśmy do mieszkania.

Wieczorem wpadł do nas z wiadomością nasz przyjaciel i mój kolega, że
Warszawa jeszcze wolna i że armia trzyma się dzielnie. A około
południa 15 sierpnia przyszła radosna wiadomość, że bitwa pod
Radzyminem i o cofaniu się Rosjan. W ciągu paru dni przychodziły coraz
radośniejsze wiadomości o cofaniu się wojsk rosyjskich i na końcu o
zawarciu pomyślnego dla nas pokoju.

Po chmurach ciągłych swarów i targów międzypartyjnych w Sejmie
nastąpił wojskowy zamach Józefa Piłsudskiego, władzę ujęły czynniki
wojskowe i zaprowadziły nielegalny wprawdzie, ale jaki taki ład i
porządek w kraju.

Przez ten czas aż do wybuchu wojny niemieckiej (w 1939) byłem lekarzem
szpitalnym i szkolnym w Seminarium Nauczycielskim oraz lekarzem
Ubezpieczalni. Powodziło mi się dość dobrze. Obydwie córki i syn
pokończyli przez ten czas gimnazjum w Tomaszowie Mazowieckim i
powychodziły za mąż za wojskowych. Jedna za kapitana, który wkrótce
został majorem, młodsza wkrótce z mężem przeniosła się do Kołomyi. Ja
oprócz dawnych posad byłem od 1938 r. lekarzem przy 4 pułku C. W
Tomaszowie lekarzem.

1 września 1939 r. o godz. 6 rano nadleciały na miasto niemieckie
aeroplany i rzuciły dwie bomby na Wilanów, jedną na miasto niedaleko
mego domu. Kilka osób, w tem dwoje dzieci zostało rozszarpanych. Nad
ranem 7 września wyjechaliśmy wraz z żoną i kapitanem IV pułku
wojskowym samochopdem do Warszawy. Zaraz za Rawą wraz z innymi
uciekinierami i resztką IV pułku byliśmy ostrzeliwani i ukryliśmy się
w lesie. Dopiero za nastaniem nocy pojechaliśmy do Warszawy i przez
płonący Mszczonów dojechaliśmy do rogatek Jerozolimskich o świcie. W
zupełnie opustoszałej Komendzie Głównej poradzono nam udać się do
Kałuszyna [?]. Przez most na Wiśle nie było mowy o przedostaniu się,
dzici już w Warszawie nie zastaliśmy, więc zatrzymaliśmy się u
rodziców naszej synowej, na ul. Pięknej 54. Ja zaraz tego ranka
zameldowałem się w Szpitalu Marszałka Piłsudskiego, skąd młoda doktór,
też Biernacka, skierowała mnie do Szpitala Ujazdowskiego, gdzie
otrzymałem przydział do pułkownika lekarza Arsy... [nieczytelne],
który miał pod sobą dwie sale oficerskie i jedną podoficerską. Praca w
szpitalu była bardzo ciężka i duża. Niższy personel męski rozbiegł się
jakoś, zostaliśmy na stanowiskach tylko lekarze i siostry
pielęgniarki. Te ostatnie wykazały w czasie całego oblężenia
nadzwyczajne męstwo i wytrwałość wprost niepojętą. Warunki były
straszne już po kilku dniach oblężenia! Prawie 2 tysiące rannych lub
ciężko chorych, a po nocach przybywało jeszcze sporo rannych z
miasta. Chorych na opatrunki trzeba było nosić, niektórzy byli tak
ciężcy, żeśmy nie mogli ich udźwignąć, między innymi był mój
powinowaty oficer rezerwy z kaliskiego, któregośmy z wielkim trudem
podnieśli. Nie było formalnie co jeść, wodę trzeba było nisić pod
obstrzałami artylerii i z aeroplanów z sadzawki z Parku
Ujazdowskiego. Starsza siostra szpitala pani Wanda Peszke chyba wcale
przez ten czas nie spała i jeszcze upierała się pomagać przy noszeniu
chorych. 20 września wskutek ciężkich i dużych nalotów na teren
szpitala chorych częściowo znosiliśmy, częściowo zaprowadzaliśmy do
suteryn (piwnic) szpitalnych i ulokowaliśmy na siennikach; okna
zabezpieczyliśmy workami z piaskiem, ale pomimo to jeden pocisk wpadł
przez okienko i zabił czterech żołnierzy. Opatrunki robiliśmy w jednej
suterynie przy świecach. Najgorszy dzień był 23 września. Rano
zrzucono na nasz szpital kilkadziesiąt zapalających bomb. Spaliła się
część apteki, a w niej kilku aptekarzy z rezerwy, między innemi jeden
z Tomaszowa Mazowieckiego, pracujący w Ubezpieczalni.

O zmierzchu zaczęli znosić rannych z miasta. Lekarze i siostry
opatrywali całą noc i następny dzień. W szpitalu ostrzeliwany był
zameczek. Ponieważ pożary były w wielu bardzo ulicach, wydawało się,
że cała prawie Warszawa płonie w bardzo wielu miejscach. Plac Świętego
Aleksandra i Nowy Świat jakby cały się palił. Raniutko, jak tylko
przejaśniło się, pobiegłem ze szpitala na ul. Piękną 54. Dom stał,
dopalały się 2 olbrzymie kamienice naprzeciwko i jeden sąsiedni
dom. Wszyscy mieszkańcy kamienicy 54 z tobołami stali lub siedzieli w
bramie i przed bramą między niemi i moja żona i siostra z Żyrardowa
(która przyjechała do Warszawy i nie mogła z niej wyjechać). W tej
okolicy Warszawy znalazło się dużo zmęczonych z Tomaszowa
Mazowieckiego, którzy zaczęli się organizować do powrotu. Dzięki
energioi i śmiałości jednej z Pań, mającej ciężko chorego męża na
serce – otrzymaliśmy jakimś cudem z Magistratu dużą
sanitarkę. Umieściliśmy się w siedem osób i szofer. Wyjechaliśmy z
Warszawy ok. dziewiątej, a o dziesiątej rano byliśmy w
Rawie. Zatrzymaliśmy się przed gospodą ob. Królowej, zjedliśmy
doskonałej kiełbasy, górę świeżutkiego chleba, gorącego mleka – jednym
słowem przysmaki, jakich w Warszawie od miesiąca nie widzieliśmy i o
jakich nawet nie marzyliśmy. My np. całe ostatnie dwa tygodnie
żywiliśmy się wprawdzie doskonałym ryżem kraszonym słoniną, ale
niektórzy z jadących byli porządnie głodni, zwłaszcza spragnieni
chleba, więc jedliśmy z apetytem i nie zwracaliśmy uwagi na szofera,
który dużo pił wódki.

Jedliśmy wszyscy w dobrych humorach, tym bardziej, żeśmy się
dowiedzieli, że w Tomaszowie żadnych rabunków ani pożarów nie
było. Minęliśmy ostatnią przed Tomaszowem dużą kościelną wieś
Lubochnię i dopiero spostrzegłem, że nasze auto wyrabia jakieś piruety
i nasz szofer nie panuje nad kierownicą. I w tej chwili auto znalazło
się w głębokim rowie z lewej strony szosy. Ja straciłem przytomność i
odzyskałem ją dopiero późnym wieczorem w Tomaszowie w szpitalu, w
którym naczelnym lekarzem byłem przez 20 lat. Strasznie mnie bolała
głowa, miałem wymioty i widziałem podwójnie. Poznałem jednak moją żonę
i naczelnego lekarza, mojego przyjaciela dr. Auszpacha i starszą
siostrę Kazimierę Jaworkównę. Wypiłem parę łyków herbaty, ale potem
znowu straciłem przytomność. Po paru godzinach przyszedłem do zupełnej
przytomności, głuchota pozostała. Żona moja pomimo spuchniętych nóg (i
sinych), pomimo wielkich cierpień podniosła się została przewieziona
dorożką w obawie, żeby nam nie zarekwirowano mieszkania na kwatery dla
wojskowych.

Po trzytygodniowym pobycie w szpitalu mogłem już chodzić jako tako,
wróciłem do domu i po paru dniach wróciłem do pracy. Żona moja
pojechała do dodmu zaraz na drugi dzień [?] rekwizycji mieszkania, ale
w domu leżała kilka miesięcy i jeszcze teraz doznaje po dłuższym
staniuy dotkliwych bólów w nogach.

Ponieważ w mieście było tylko dwóch lekarzy: chirurg dr Augszpach i
ja, internista, władze okupacyjne doktorowi Augszpachowi kazały
prowadzić szpital, a mnie – ubezpieczalnię. Po paru tygodniach
przybyło sporo lekarzy dawnych oraz z części kraju przyłączonych do
Reichu – już na tych stanowiskach pozostaliśmy do końca
wojny. Jesienią 44 r. miałem zawał sercowy, a po nim długotrwałe
osłabienie. Po kilkumiesięcznej przerwie zacząłem pracować w
ubezpieczalni, ale już jako lekarz ambulatoryjny.

Armia rosyjska weszła do Tomaszowa 18 stycznia 1945 r. i już od
początku roku szkolnego 45/46 na miejscu dawnego Seminarium
Nauczycielskiego powstało Liceum Pedagogiczne. W którym objąłem posadę
lekarza szkolnego. .

W 1947 r. wskutek stale powiększającego się osłabienia musiałem zrzec
się posady w ubezpieczalni społecznej, dość odległej od naszego
domu. Od tego czasu coraz trudniej mi chodzić, tracę też
praktykę. Pobieram emeryturę w sumie 150 zł miesięcznie. Od roku jeden
z kolegów dr Łuczak, wiedząc, że z emerytury i jednej posady szkolnej
nie mogę się z żoną utrzymać, zrzekł się dla mnie posady lekarza
szkolnego w Szkole Zawodowej – tak że obecnie mam dwie posady szkolne
i emeryturę z Ministerstwa Oświaty (150 zł).Te cztery lata okupacyjne
były w Tomaszowie bardzo ciężkie – po części z powodu bezpośredniej
granicy z Reichem, który zaczynał się już kilka kilometrów od
Tomaszowa i ponieważ w mieście było dużo Niemców, folksdojczów, z
których wielu miało stare nieporozumienia sąsiedzkie i zawodowe z
Polakami, więc skarg do Gestapo było dużo – i aresztowania, i zesłania
do obozów, i masowe rozstrzeliwania po kilkanaście, a czasem po
kilkudziesięciu ludzi, były bardzo częste.

Nareszcie dnia 19 stycznia 1945 r. weszła do Tomaszowa armia rosyjska,
a Niemcy w popłochu uciekli! Po wejściu armii i ukonstytuowaniu się
władz rosyjskich, a potem bardzo postępowych polskich, wróciłem do
swoich zajęć lekarskich w ubezpieczalni społecznej. A potem wskutek
niemożliwości chodzenia tak daleko, otrzymałem posadę w dwóch
szkołach, w których pracuję do dziś.

10 IX 56

== Uzupełnienia ==

[[Uzupełnienia]]

[[Uzupełnienia 2]]

[[Modlitwa]]

[[tropy genealogiczne do sprawdzenia]]

Strona domowa

2006-03-10T01:04:02Z

Fraczak: /* Strony związane z GeneWeb */

== FraczakWiki --- strony tworzone przez Was ==

'''FraczakWiki''' to zbiór stron WWW luźno związanych z rodziną Frączaków. Każdy może tutaj dodać
swoją stronę czy nanieść poprawki. Strony te są i będą tworzone przez Was i dla Was...

Można tu umieszczać fotografie, ale proszę, nie większe niż 100K. Zanim zdecydujesz się
wsadzić tu większe zdjęcia, zastanów się czy nie lepiej dodać je do
[http://staramilosna.dyndns.org/~gallery Galerii Zdjęć], a tu tylko zrobić link.

Można utworzyć nową podstronę wsadzając jej nazwę w podwójne nawiasy kwadratowe
''(przejdź do edycji, i zobacz jak to jest zrobione)''.
To Ty nazywasz stronę, która jest na początku pusta i gotowa do edycji.
Na przykład [[podstrona próbna]]. Więcej informacji znajdziesz pod hasłem "[[Jak edytować stronę]]".

Warto informować [[Nowości na serwerze|tutaj]] co zmieniliście na stronach [http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina GeneWeb] i [http://staramilosna.dyndns.org/~gallery Galerii]! Zmiany na stronach FraczakWiki są notowane automatycznie i można je
znaleść na stronie [[Specjalna:Recentchanges|Ostatnie zmniany]] (bezpośredni link znajduje się po lewej stronie w okienku nawigacji).

Każda strona ma też swoją stronę dyskusyjną, tak więc jak macie jakieś uwagi to tam powinno się je zapisywać. Oczywiście to
ma sens jeśli się na te strony "dyskusyjne" zagląda.

Miłej zabawy!

----

=== Strony związane z GeneWeb ===

Prawdopodobnie powinniśmy utworzyć oddzielną (pod) stronę z dokumentami związanymi z naszą
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina genealogiczną bazą danych].

Mamy już:

* [[Michał Biernacki|Curriculum Vitae Michała Biernackiego]] spisane przez córkę [http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=janina;n=biernacka Janinę].

* [[Piotr Frączak|Curriculum Vitae Piotra Frączaka]] spisane własnoręcznie przez [http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=piotr;n=fraczak;oc=1 dziadka Piotra] dla dzieci i wnuków.

=== Strony Personalne ===

* [[Strona Piotrka]]

* [[Strona Krzysztofa]]

* [[Strona Basi]]

* [[Strona Wojtka]] --- Wojtek ma też swoją galerię zdjęć (dużą!) pod adresem [http://fraczak.istop.com:8080/~gallery http://fraczak.istop.com:8080/~gallery].

Michał Biernacki:orginał biografii

2006-03-10T01:03:07Z

Fraczak: Janina Frączak moved to Michał Biernacki:orginał biografii

Zobacz: [[Michał Biernacki|Curriculum Vitae Michała Biernackiego]] spisane przez córkę [http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=janina;n=biernacka Janinę].

[[Grafika:Pamietnik.jpg]]

Dyskusja:Michał Biernacki:orginał biografii

2006-03-10T01:03:07Z

Fraczak: Dyskusja:Janina Frączak moved to Dyskusja:Michał Biernacki:orginał biografii

--[[Wikipedysta:Wojtek|Wojtek]] 14:05, 9 mar 2006 (CET) Dla czego strona nazywa się "Janina Frączak" skoro nie zawiera informacji o Babci.
Także odnośnik (jedyny) do strony jest bardzo enigmatyczny
<nowiki>[[Janina Frączak|Curriculum Vitae Michała Biernackiego]]</nowiki>. Wygląda to po prostu na pomyłkę.
Osobiście wsadziłbym to zdjęcie bezpośrednio do strony
"Michał Biernacki", albo jako podstronę strony "Michał Biernacki".

Też tak myslałem, ale tam pisze że jest mało miejsca, ale jak możesz to popraw

Piotr

== Całość rękopisu? ==

--[[Wikipedysta:Wojtek|Wojtek]] 19:55, 9 mar 2006 (CET) Czy masz skan całości? Jeśli tak to prześlij mi emailem, albo wsadź do galerii, albo sam wsadz do FraczakWiki.

to jest dobre kilkadziesiąt stron... Więc nie wiem czy warto to skanować

Dyskusja:Janina Frączak

2006-03-10T01:03:07Z

Fraczak: Dyskusja:Janina Frączak moved to Dyskusja:Michał Biernacki:orginał biografii

#redirect [[Dyskusja:Michał Biernacki:orginał biografii]]

11 Karpacka Dywizja Piechoty

2006-03-04T14:13:03Z

Fraczak:

[http://www.wiedza.servis.pl/haslo/11_Dywizja_Piechoty#Udzia.C5.82_w_wojnie_obronnej_1939_r 11 Karpacka Dywizja Piechoty] w wojnie obronnej 1939 wchodziła w skład Armii "Karpaty".

Dowódca płk dypl. Bronisław Prugar-Ketling (1939)

Piotr Frączak

2006-03-04T14:10:39Z

Fraczak:

'''Życiorys'''

Urodziłem się 29 lipca 1909 r. we wsi Rzeczyca w pow. Rawa-Maz. W rodzinie Antoniego Frączaka i Marii z domu Kępa. Ojciec mój jest rolnikiem posiadającym gospodarstwo rolne o powierzchni 7 ha.
Jestem najstarszy z pięciorga rodzeństwa. Po ukończeniu 5 oddziałów szkoły powszechnej, rodzice zapisali mnie do Gimnazjum humanistycznego w Tomaszowie-Maz., odległym od wsi rodzinnej o 25 km. Możność uczęszczania do szkoły średniej zawdzięczam bezprzykładnemu wysiłkowi rodziców, a szczególnie matki.

Świadectwo dojrzałości otrzymałem w 1928 r. Ponieważ do tego samego gimnazjum uczęszczali jeszcze młodsza siostra Józefa i brat Jan, o studiach wyższych nie mogłem nawet marzyć. Zadłużenie gospodarstwa przewyższało już jego wartość. Dowiedziałem się o istnieniu w Warszawie Szkoły Podchorążych Sanitarnych. Ezgamin wstępny złozyłem z wynikiem pomyślnym i jako wychowanek S.P.S. zostałem zapisany na listę studentów Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Studia ukończyłem w kwietniu 1934 r. uzyskując najlepsze wyniki egzaminów. Po odbyciu stażu szpitalnego i otrzymaniu prawa wykonywania zawodu, otrzymałem przydział do 49 pułku strzelców huculskich, stacjonujacego w Kołomyi. W kwietniu 1935 ożeniłem się z janiną Biernacką młodszą moją koleżanką z gimnazjum, córką Michała Biernackiego lekarza zamieszkałego w Tomaszowie-Maz.

Brałem udział w wojnie z Niemcami w 1939 r. jako lekarz 49 pułku piechoty w składzie [[11 Karpacka Dywizja Piechoty|11 D.P.]] na południowym odcinku frontu. W październiku 1939 pracowałem w szpitalu polowym dla polskich żołnierzy rannych i chorych w Jarosławiu. Komendantem szpitala był ppłk. dr med. Stanisław Konopka, obecnie profesor, kierownik katedry historii medycyny w Warszawie. W listopadzie wyjechałem z Jarosławia do Tomaszowa-Maz., gdzie mieszkali rodzice moje żony i gdzie zostałem zatrudniony w miejskim ośrodku zdrowia i Ubezpieczalni Społecznej.
Z uwagi na bardzo trudne warunki życia i pracy w mieście, przeniosłem się do wsi rodzinnej Rzeczycy gdzie pracowałem do stycznia 1945 r. W lutym 1945 ponownie wróciłem do Tomaszowa-Maz. Obejmując stanowisko lekarza miejskiego i ordynatora oddziału zakaźnego w miejskim szpitalu. W czasie okupacji poza pracą zawodową brałem udział w działaniach Armii Krajowej pełniąc obowiązki lek. pułku pow.(?) Rawa-Maz. Po wojnie wstąpiłem do Stronnictwa Demokratycznego, w którego szeregach pozostaję do dnia dzisiejszego.

W lipcu 1945 przeniosłem się do P[...] powiat Włocławek, skąd styczniu 1946 wyjechałem do Dębna Lubuskiego. Pobyt w Dębnie zaliczam do najpiękniejszego okresu mojego życia.
Odbudowa Ziem Odzyskanych pochłaniała wtamtych dniach naszą nieliczna wówczas kadrę prawie bez reszty. W maju 1950 r. zostałem przeniesiony do Szczecina na stanowisko dyrektora Centralnej Wojewódzkiej Poradni Ochrony Macieżyństwa i Zdrowia Dziecka. Bardzo duży wachlarz zagadnień wymagał nie tylko dobrej organizacji, ale i wiedzy fachowej, którą należało uzupełnić i pogłębić. W tym celu rozpocząłem pracę w klinice pediatrycznej kierowanej przez prof. dr CH[...]. Równocześnier trwały prace nad budową przychodni dziecięcej i szpitala dziecięcego przy ul. Św. Wojciecha. Po otwarciu szpitala, które miało miejsce w lipcu 1953 r. objąłem w nim obowiązki dyrektora. Na stanowisku tym pozostaję do dnia dzisiejszego.
W czasie od 1 września 1971 do 31 sierpnia 1972 pełniłem obowiązki lekarza okrętowego na statkach „Ziemia Szczecińska” i „Tobruk” w rejsach do Japonii dwa razy, na Morze Śródziemne dwa razy i jeden raz do Narwiku.

W czasie pracy otrzymałem szereg odznaczeń w następujacej kolejności: Srebną Odznakę Gryfa Pomorskiego, Srebrny Krzyż Zasługi, Odznakę „Za wzorową pracę w słuzbie zdrowia”, Złoty Krzyż Zasługi, Medal X lecia, złota odznakę Gryfa Pomorskiego, Odznakę przodownika pracy i Krzyz Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Fraczak

11 Karpacka Dywizja Piechoty

2006-03-04T14:07:55Z

Fraczak: 1 moved to 11 Karpacka Dywizja Piechoty

11 Karpacka Dywizja Piechoty http://www.wiedza.servis.pl/haslo/11_Dywizja_Piechoty#Udzia.C5.82_w_wojnie_obronnej_1939_r. - w wojnie obronnej 1939 wchodziła w skład Armii "Karpaty".

Dowódca płk dypl. Bronisław Prugar-Ketling (1939)

Strona Wojtka

2006-03-02T01:44:24Z

Fraczak: /* Zdjęcia */

Moja strona domowa WWW znajduje się na moim serwerze w Kanadzie pod adresem
[[http://fraczak.istop.com/~fraczak http://fraczak.istop.com/~fraczak]].

Strona Wojtka w
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=wojciech;n=fraczak GeneWeb].

[[Grafika:wiki.jpg]]

Prędkość maksymalna 47.9km/h.

== Wyspa Margarita, Wenezuela, luty 2006 ==
Już po wakacjach. Były intensywne...

=== Mapy Margarity ===

Oto jak wyspa Margarita wygląda zsyntezowana przez GoogleMaps i zdjęcia satelitarne (linie żółte znaczą ślady z GPSu):

[[Grafika:2006-02-Margarita-Wojtek_3.jpg]]

A oto mapa w perspektywie (ze śladami GPSu):

[[Grafika:2006-02-Margarita-Wojtek_5-relief.jpg]]

=== Zdjęcia ===

Oto kilka zdjęć zrobionych z wody na filmie w technologii bromku srebra (prawdopodobnie jedne z ostatnich takich zdjęć). Dużo zdjęć wsadzę do swojej galerii, ale to pewnie trochę potrwa.

[[Grafika:margarita-4.jpg]]
[[Grafika:margarita-3.jpg]]
[[Grafika:margarita-2.jpg]]
[[Grafika:margarita-1.jpg]]

Jak edytować stronę

2006-03-02T01:13:26Z

Fraczak:

Pytanie: Jak dołączać pliki do FrączakWiki?

Odpowiedź: Zależy od rodzaju pliku.

#małe zdjęcie: Piszesz <nowiki>[[Grafika:nazwa_pliku.jpg]]</nowiki>. Plik można później "upload"ować.
#duże zdjęcie (większe nik 100KB) lub inny plik na przykład pdf: Wsadzasz go pod dowolny URL (na przykład <nowiki>"http://fraczak.istop.com/~fraczak/images/webcam.jpeg</nowiki>), a w Wiki dajesz tylko link pisząc <nowiki>[http://fraczak.istop.com/~fraczak/images/webcam.jpeg odnośnik do pliku]</nowiki>, co daje:

Oto [http://fraczak.istop.com/~fraczak/images/webcam.jpeg odnośnik do pliku].

Strona Wojtka

2006-03-01T21:38:19Z

Fraczak: /* Mapy Margarity */

Moja strona domowa WWW znajduje się na moim serwerze w Kanadzie pod adresem
[[http://fraczak.istop.com/~fraczak http://fraczak.istop.com/~fraczak]].

Strona Wojtka w
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=wojciech;n=fraczak GeneWeb].

[[Grafika:wiki.jpg]]

Prędkość maksymalna 47.9km/h.

== Wyspa Margarita, Wenezuela, luty 2006 ==
Już po wakacjach. Były intensywne...

=== Mapy Margarity ===

Oto jak wyspa Margarita wygląda zsyntezowana przez GoogleMaps i zdjęcia satelitarne (linie żółte znaczą ślady z GPSu):

[[Grafika:2006-02-Margarita-Wojtek_3.jpg]]

A oto mapa w perspektywie (ze śladami GPSu):

[[Grafika:2006-02-Margarita-Wojtek_5-relief.jpg]]

=== Zdjęcia ===

Oto kilka zdjęć zrobionych z wody na filmie w technologii bromku srebra (prawdopodobnie jedne z ostatnich takich zdjęć). Pełno, bo prawie 1G, zdjęć wsadzę do swojej galerii, ale to pewnie trochę potrwa.

[[Grafika:margarita-3.jpg]]
[[Grafika:margarita-2.jpg]]
[[Grafika:margarita-1.jpg]]

Strona Wojtka

2006-03-01T21:37:31Z

Fraczak: /* Mapy Margarity */

Moja strona domowa WWW znajduje się na moim serwerze w Kanadzie pod adresem
[[http://fraczak.istop.com/~fraczak http://fraczak.istop.com/~fraczak]].

Strona Wojtka w
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=wojciech;n=fraczak GeneWeb].

[[Grafika:wiki.jpg]]

Prędkość maksymalna 47.9km/h.

== Wyspa Margarita, Wenezuela, luty 2006 ==
Już po wakacjach. Były intensywne...

=== Mapy Margarity ===

Oto jak wyspa Margarita wygląda zsyntezowana przez GoogleMaps (linie żółte znaczą ślady z GPSu):

[[Grafika:2006-02-Margarita-Wojtek_3.jpg]]

A oto mapa w perspektywie (ze śladami GPSu):

[[Grafika:2006-02-Margarita-Wojtek_5-relief.jpg]]

=== Zdjęcia ===

Oto kilka zdjęć zrobionych z wody na filmie w technologii bromku srebra (prawdopodobnie jedne z ostatnich takich zdjęć). Pełno, bo prawie 1G, zdjęć wsadzę do swojej galerii, ale to pewnie trochę potrwa.

[[Grafika:margarita-3.jpg]]
[[Grafika:margarita-2.jpg]]
[[Grafika:margarita-1.jpg]]

Strona Wojtka

2006-03-01T21:36:53Z

Fraczak: /* Wyspa Margarita, Wenezuela, luty 2006 */

Dyskusja:Strona Wojtka

2006-03-01T19:59:56Z

Fraczak:

Chyba niezła zabawa?

Piotr

Było bardzo fajnie. Takich wakacji nie pamiętam.

WF

Strona Wojtka

2006-03-01T19:38:26Z

Fraczak: /* Wyspa Margarita, Wenezuela, luty 2006 */

Plik:2006-02-Margarita-Wojtek 5-relief.jpg

2006-03-01T19:36:36Z

Fraczak:

Plik:2006-02-Margarita-Wojtek 3.jpg

2006-03-01T19:35:43Z

Fraczak:

Strona Wojtka

2006-03-01T19:27:51Z

Fraczak: /* Margarita Island, Wenezuela, luty 2006 */

Strona Wojtka

2006-03-01T01:28:12Z

Fraczak: /* Margarita Island, Wenezuela */

Strona Wojtka

2006-03-01T01:24:01Z

Fraczak:

Plik:Margarita-3.jpg

2006-03-01T01:23:37Z

Fraczak: El Yaque, Margarita, Luty 2006

El Yaque, Margarita, Luty 2006

Plik:Margarita-2.jpg

2006-03-01T01:21:58Z

Fraczak: El Yaque, Margarita, Luty 2006

El Yaque, Margarita, Luty 2006

Plik:Margarita-1.jpg

2006-03-01T01:21:02Z

Fraczak: Wojtek na desce, El Yaque, Margarita, Luty 2006

Wojtek na desce, El Yaque, Margarita, Luty 2006

Dyskusja:Nazwiska, przezwiska, herby

2006-02-18T21:42:19Z

Fraczak:

Ja chciałbym w końcu rozwiązać problem frączak/fronczak? Czy Frączaki z Rzeczycy to Fronczaki?

Ciągle nie ma ich w GeneWeb.

Strona domowa

2006-02-18T19:39:57Z

Fraczak: /* FraczakWiki --- strony tworzone przez Was */

== FraczakWiki --- strony tworzone przez Was ==

'''FraczakWiki''' to zbiór stron WWW luźno związanych z rodziną Frączaków. Każdy może tutaj dodać
swoją stronę czy nanieść poprawki. Strony te są i będą tworzone przez Was i dla Was...

Można tu umieszczać fotografie, ale proszę, nie większe niż 100K. Zanim zdecydujesz się
wsadzić tu większe zdjęcia, zastanów się czy nie lepiej dodać je do
[http://staramilosna.dyndns.org/~gallery Galerii Zdjęć], a tu tylko zrobić link.

Można utworzyć nową podstronę wsadzając jej nazwę w podwójne nawiasy kwadratowe
''(przejdź do edycji, i zobacz jak to jest zrobione)''.
To Ty nazywasz stronę, która jest na początku pusta i gotowa do edycji.
Na przykład [[podstrona próbna]]. Więcej informacji znajdziesz pod hasłem "[[Jak edytować stronę]]".

Warto też informować [[Nowości na serwerze|tutaj]] co się na stronie zmieniło!

Każda strona ma też swoją stronę dyskusyjną, tak więc jak macie jakieś uwagi to tam powinno się je zapisywać. Oczywiście to
ma sens jeśli się na te strony "dyskusyjne" zagląda.

Miłej zabawy!

----

=== Strony związane z GeneWeb ===

Prawdopodobnie powinniśmy utworzyć oddzielną (pod) stronę z dokumentami związanymi z naszą
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina genealogiczną bazą danych]
([http://cepelin:2317/rodzina z domu]).

Mamy już:

* [[Michał Biernacki|Curriculum Vitae Michała Biernackiego]] spisane przez córkę [http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=janina;n=biernacka Janinę].

* Strona "[[nazwiska, przezwiska, herby]]".

----

=== Strony Personalne ===

* [[Strona Piotrka]] --- Brawo, już można coś u Piotrka znaleźć!

* [[Strona Krzysztofa]]

* [[Strona Basi]]

* [[Strona Wojtka]] --- Wojtek ma też swoją galerię zdjęć (dużą!) pod adresem [http://fraczak.istop.com:8080/~gallery http://fraczak.istop.com:8080/~gallery].

Strona domowa

2006-02-18T19:36:25Z

Fraczak: /* FraczakWiki --- strony tworzone przez Was */

== FraczakWiki --- strony tworzone przez Was ==

'''FraczakWiki''' to zbiór stron WWW luźno związanych z rodziną Frączaków. Każdy może tutaj dodać
swoją stronę czy nanieść poprawki. Strony te są i będą tworzone przez Was i dla Was...

Można tu umieszczać fotografie, ale proszę, nie większe niż 100K. Zanim zdecydujesz się
wsadzić tu większe zdjęcia, zastanów się czy nie lepiej dodać je do
[http://staramilosna.dyndns.org/~gallery Galerii Zdjęć], a tu tylko zrobić link.

Można utworzyć nową podstronę wsadzając jej nazwę w podwójne nawiasy kwadratowe
''(przejdź do edycji, i zobacz jak to jest zrobione)''.
To Ty nazywasz stronę, która jest na początku pusta i gotowa do edycji.
Na przykład [[podstrona próbna]]. Więcej informacji znajdziesz pod hasłem "[[Jak edytować stronę]]".

Warto też informować [[Nowości na serwerze|tutaj]] co się na stronie zmieniło!

Miłej zabawy!

----

=== Strony związane z GeneWeb ===

Prawdopodobnie powinniśmy utworzyć oddzielną (pod) stronę z dokumentami związanymi z naszą
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina genealogiczną bazą danych]
([http://cepelin:2317/rodzina z domu]).

Mamy już:

* [[Michał Biernacki|Curriculum Vitae Michała Biernackiego]] spisane przez córkę [http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=janina;n=biernacka Janinę].

* Strona "[[nazwiska, przezwiska, herby]]".

----

=== Strony Personalne ===

* [[Strona Piotrka]] --- Brawo, już można coś u Piotrka znaleźć!

* [[Strona Krzysztofa]]

* [[Strona Basi]]

* [[Strona Wojtka]] --- Wojtek ma też swoją galerię zdjęć (dużą!) pod adresem [http://fraczak.istop.com:8080/~gallery http://fraczak.istop.com:8080/~gallery].

Strona domowa

2006-02-18T19:34:46Z

Fraczak: /* FraczakWiki --- strony tworzone przez Was */

== FraczakWiki --- strony tworzone przez Was ==

'''FraczakWiki''' to zbiór stron WWW luźno związanych z rodziną Frączaków. Każdy może tutaj dodać
swoją stronę czy nanieść poprawki. Strony te są i będą tworzone przez Was i dla Was...

Można tu umieszczać fotografie, ale proszę, nie większe niż 100K. Zanim zdecydujesz się
wsadzić tu większe zdjęcia, zastanów się czy nie lepiej dodać je do
[http://staramilosna.dyndns.org/~gallery Galerii Zdjęć], a tu tylko zrobić link.

Można utworzyć nową podstronę wsadzając jej nazwę w podwójne nawiasy kwadratowe
''(przejdź do edycji, i zobacz jak to jest zrobione)''.
To Ty nazywasz stronę, która jest na początku pusta i gotowa do edycji.
Na przykład [[podstrona próbna]]. Więcej informacji znajdziesz pod hasłem "[[Jak edytować stronę]]".

Warto też informować [[Nowosci na serwerze|tutaj]] co się na stronie zmieniło!

Miłej zabawy!

----

=== Strony związane z GeneWeb ===

Prawdopodobnie powinniśmy utworzyć oddzielną (pod) stronę z dokumentami związanymi z naszą
[http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina genealogiczną bazą danych]
([http://cepelin:2317/rodzina z domu]).

Mamy już:

* [[Michał Biernacki|Curriculum Vitae Michała Biernackiego]] spisane przez córkę [http://staramilosna.dyndns.org:2317/rodzina_w?lang=pl;p=janina;n=biernacka Janinę].

* Strona "[[nazwiska, przezwiska, herby]]".

----

=== Strony Personalne ===

* [[Strona Piotrka]] --- Brawo, już można coś u Piotrka znaleźć!

* [[Strona Krzysztofa]]

* [[Strona Basi]]

* [[Strona Wojtka]] --- Wojtek ma też swoją galerię zdjęć (dużą!) pod adresem [http://fraczak.istop.com:8080/~gallery http://fraczak.istop.com:8080/~gallery].

Nowości na serwerze

2006-02-18T19:18:52Z

Fraczak: Tutaj moved to Nowości na serwerze

17 02 Otworzyłem w Galerii zdjęć foldery dla mnie, Joasi, Marty, Zuzi i Doroty i będziemy je sukcesywnie rozwijać.

18.02 Otworzyłem w FraczakWiki stronę "Nazwiska, przezwiska, herby", gdzie można wkładać różne ciekawostki.

Dyskusja:Nowości na serwerze

2006-02-18T19:18:52Z

Fraczak: Dyskusja:Tutaj moved to Dyskusja:Nowości na serwerze

Wszystko idzie tutaj ;)

Tutaj

2006-02-18T19:18:52Z

Fraczak: Tutaj moved to Nowości na serwerze: Zła nazwa

#redirect [[Nowości na serwerze]]

Dyskusja:Tutaj

2006-02-18T19:18:52Z

Fraczak: Dyskusja:Tutaj moved to Dyskusja:Nowości na serwerze: Zła nazwa

#redirect [[Dyskusja:Nowości na serwerze]]

FraczakWiki:Jak edytować stronę

2006-02-15T03:38:33Z

Fraczak:

Linki do dokumentacji tworzenia stron w MediaWiki:
#[http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Tworzenie_hase%C5%82 Dla początkujących]
#[http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Formatowanie_tekstu_na_Wikipedii Foramtowanie tekstu na Wikipedii]
#[http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Zalecenia_edycyjne Zalecenia edycyjne]

FraczakWiki:Pomoc

2006-02-15T02:59:21Z

Fraczak:

Dobra strona dla początkujących wyjaśniająca jak tworzyć strony w MediaWiki
jest [http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Tworzenie_hase%C5%82 tutaj].

Strona domowa

2006-02-15T02:08:24Z

Fraczak: /* Strony związane z GeneWeb */

Strona domowa

2006-02-15T01:45:05Z

Fraczak: /* Strony Personalne */

Strona domowa

2006-02-15T01:43:30Z

Fraczak: /* Strony związane z GeneWeb */