Rodzinka:Pielgrzymka 2000 - Historia wersji

Darek o 08:15, 27 gru 2006

2006-12-27T08:15:41Z

Darek o 08:12, 27 gru 2006

2006-12-27T08:12:35Z

Darek o 08:12, 27 gru 2006

2006-12-27T08:12:00Z

Darek o 19:38, 3 gru 2006

2006-12-03T19:38:25Z

Darek o 19:36, 3 gru 2006

2006-12-03T19:36:42Z

Darek o 06:41, 30 lis 2006

2006-11-30T06:41:29Z

Darek o 06:34, 30 lis 2006

2006-11-30T06:34:58Z

Darek o 00:03, 29 lis 2006

2006-11-29T00:03:14Z

Darek o 23:59, 28 lis 2006

2006-11-28T23:59:54Z

Darek o 23:58, 28 lis 2006

2006-11-28T23:58:07Z

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 [[Grafika:Pacyfa.jpg|left]] Na dwa dni pielgrzymki '2000 wybrałem się sam. Pamiętam, źle się wtedy czułem: fizycznie - od prawie roku nie mogłem wyleczyć się z zapalenia oskrzeli - kilka tygodni wcześniej byłem nawet w szpitalu - a w związku z tym wszystkim miałem także nie najlepsze samopoczucie psychiczne. Ponadto w głowie kołatały się całkiem niemiłe wspomnienia z ubiegłorocznej wizyty w Olsztynie pod Częstochową.
-Nikogo nie udało mi się namówić na ten wyjazd, nawet Hani. Wyruszyłem więc sam, a nuż ktoś przekonałem.
+Nikogo z Wrocławia nie udało mi się namówić na ten wyjazd, nawet żony. Skoro powiadomiłem tyle osób, postanowiłem wyruszyć sam, a nuż kogoś przekonałem.
 Do grupy dotarłem po południu w przedostatni dzień. Spotkałem kilku znajomych, ale osób nie tak bliskich, bym się czuł wyśmienicie. Dopiero spotkanie z Nemeczkiem było tym czymś, co sprawia radość. Gadałem też z innymi. Sławek to ciągle ten sam hej... Andrzej z Wałbrzycha jak zwykle miał wiele do powiedzenia, więc mało słuchał, ale przedstawił mnie swojej nastoletniej córce, która na pielgrzymki Szpakowe chodzi już sama. Nie pamiętała mnie, mimo że kiedyś nosiłem ją na barana. To było niesamowite...

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Rodzinka]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1982|1982]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1983|1983]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1984|1984]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1985|1985]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1986|1986]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1987|1987]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1988|1988]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1989|1989]]
-'''Pożegnanie z HEJOWEM'''
+'''Pożegnanie z HEJOWEM''' (wspomnienia Zdzicha)
 [[Grafika:Pacyfa.jpg|left]] Na dwa dni pielgrzymki '2000 wybrałem się sam. Pamiętam, źle się wtedy czułem: fizycznie - od prawie roku nie mogłem wyleczyć się z zapalenia oskrzeli - kilka tygodni wcześniej byłem nawet w szpitalu - a w związku z tym wszystkim miałem także nie najlepsze samopoczucie psychiczne. Ponadto w głowie kołatały się całkiem niemiłe wspomnienia z ubiegłorocznej wizyty w Olsztynie pod Częstochową.

@@ Linia 17: / Linia 17: @@
 [[Grafika:logo.jpg]] [[Grafika:pielg_2000-1.jpg]]
-Przez chwilę nawet się wyluzowałem i właśnie wtedy, w tym momencie coś zrozumiałem. Kończyła się msza odprawiona w jakimś kościółku pod drodze, tuż pod Częstochową. Wszyscy wychodzili, ja stałem już na zewnątrz, bo nie potrafiłem włączyć się w ten rytuał liturgii Andrzeja, trochę mnie śmieszył, a nawet trochę irytował. Ludzie wychodzą, mijają gruby sznur od dzwonów i nikt nawet nie pomyśli, by za niego pociągnąć. Nie wytrzymałem...
+Przez chwilę nawet się wyluzowałem i właśnie wtedy, w tym momencie coś zrozumiałem...
-Rozległy się dżwięki dzwonów, młode osoby rozpromieniały. Czułem się, jakbym poruszył Niebo i obudził Niebo w ich sercach. Znów było szalenie i zarazem dostojnie. Borys (zakonnik) podszedł do mnie i rzekł, że tego brakowało. Podchodzili i inni, klepali po plecach, pokazywali OK, a ja ciągnąłem jak oszalały. W tamtej chwili obudziłem i siebie. Zrozumiałem, że nie za bardzo tu pasuję; że to jest już inny świat i że ja jestem z innego świata. To było jak katarsis... Pożegnanie, głośne pożegnanie z przeszłością, która minęła.
+Kończyła się msza odprawiona w jakimś kościółku pod drodze, tuż przed Częstochową. Wszyscy wychodzili, stałem na zewnątrz, bo nie potrafiłem włączyć się w ten rytuał liturgii Andrzeja, trochę mnie śmieszył, a nawet irytował. Ludzie wychodzą, mijają gruby sznur od dzwonów i nikt nawet nie pomyśli, by za niego pociągnąć. Nie wytrzymałem...
 Po wejściu na Jasną Górę wiedziałem, że nie zostanę tu ani chwili dłużej. Zatelefonowałem do Doroty i Piotra i powiedziałem, że nie ma sensu, by przyjeżdżali. Zaraz po tym odjechałem pierwszym pociągiem do Wrocławia.

@@ Linia 10: / Linia 10: @@
 Młodość pielgrzymów deprymowała mnie. Bardzo wielu z nich mówiło do mnie per "pan". To dołowało.
-[[Grafika:pielg_2000-2.jpg|thumb|right]]
+[[Grafika:pielg_2000-2.jpg|thumb|right|Na trasie ostatniego dnia pielgrzymki]]
 [[Grafika:Pacyfa-1.jpg|right]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Rodzinka]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1982|1982]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1983|1983]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1984|1984]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1985|1985]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1986|1986]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1987|1987]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1988|1988]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1989|1989]]
-−
 [[Grafika:Pacyfa.jpg|left]] Na dwa dni pielgrzymki '2000 wybrałem się sam. Pamiętam, źle się wtedy czułem: fizycznie - od prawie roku nie mogłem wyleczyć się z zapalenia oskrzeli - kilka tygodni wcześniej byłem nawet w szpitalu - a w związku z tym wszystkim miałem także nie najlepsze samopoczucie psychiczne. Ponadto w głowie kołatały się całkiem niemiłe wspomnienia z ubiegłorocznej wizyty w Olsztynie pod Częstochową.
 Nikogo nie udało mi się namówić na ten wyjazd, nawet Hani. Wyruszyłem więc sam, a nuż ktoś przekonałem.
-Do grupy dotarłem po południu w przedostatni dzień. Spotkałem kilku znajomych, ale osób nie tak bliskich, bym się czuł wyśmienicie. Dopiero spotkanie z Nemeczkiem było tym czymś, co sprawia radość. Gadałem też z innymi. Sławek to ciągle ten sam hej... Andrzej z Wałbrzycha jak zwykle miał wiele do powiedzenia, więc mało słuchał. Przedstawił mnie swojej nastoletniej córce, która na pielgrzymki Szpakowe chodzi już sama. Nie pamiętała mnie, mimo że kiedyś nosiłem ją na barana.
+Do grupy dotarłem po południu w przedostatni dzień. Spotkałem kilku znajomych, ale osób nie tak bliskich, bym się czuł wyśmienicie. Dopiero spotkanie z Nemeczkiem było tym czymś, co sprawia radość. Gadałem też z innymi. Sławek to ciągle ten sam hej... Andrzej z Wałbrzycha jak zwykle miał wiele do powiedzenia, więc mało słuchał, ale przedstawił mnie swojej nastoletniej córce, która na pielgrzymki Szpakowe chodzi już sama. Nie pamiętała mnie, mimo że kiedyś nosiłem ją na barana. To było niesamowite...
 Młodość pielgrzymów deprymowała mnie. Bardzo wielu z nich mówiło do mnie per "pan". To dołowało.
@@ Linia 16: / Linia 17: @@
 [[Grafika:logo.jpg]] [[Grafika:pielg_2000-1.jpg]]
-Przez chwilę nawet się wyluzowałem i coś zrozumiałem. Kończyła się msza odprawiona w jakimś kościółku pod drodze, tuż pod Częstochową. Wszyscy wychodzili, ja stałem już na zewnątrz, bo nie potrafiłem włączyć się w ten rytuał liturgii Andrzeja, trochę mnie śmieszył, a trochę nawet irytował. Ludzie wychodzą, mijają gruby sznur od dzwonów i nikt nawet nie pomyśli, by za niego pociągnąć. Nie wytrzymałem...
+Przez chwilę nawet się wyluzowałem i właśnie wtedy, w tym momencie coś zrozumiałem. Kończyła się msza odprawiona w jakimś kościółku pod drodze, tuż pod Częstochową. Wszyscy wychodzili, ja stałem już na zewnątrz, bo nie potrafiłem włączyć się w ten rytuał liturgii Andrzeja, trochę mnie śmieszył, a nawet trochę irytował. Ludzie wychodzą, mijają gruby sznur od dzwonów i nikt nawet nie pomyśli, by za niego pociągnąć. Nie wytrzymałem...
-Rozległy się dżwięki dzwonów, młode osoby rozpromieniały. Czułem się, jakbym poruszył Niebo, obudził Niebo w ich sercach. Znów było szlenie i zarazem dostojnie. Borys (zakonnik) podszedł do mnie i rzekł, że tego brakowało. Podchodzili i inni, klepali po plecach, pokazywali OK, a ja ciągnąłem jak oszalały. W tamtej chwili obudziłem i siebie. Zrozumiałem, że nie za bardzo tu pasuję; że to jest już inny świat i że ja jestem z innego świata. To było jak katarsis... Pożegnanie, głośne pożegnanie z przeszłością, która minęła. Może wtedy znalzłem receptę na kryzys wieku średniego, który będzie co jakiś czas dawał o sobie znać?
+Rozległy się dżwięki dzwonów, młode osoby rozpromieniały. Czułem się, jakbym poruszył Niebo i obudził Niebo w ich sercach. Znów było szalenie i zarazem dostojnie. Borys (zakonnik) podszedł do mnie i rzekł, że tego brakowało. Podchodzili i inni, klepali po plecach, pokazywali OK, a ja ciągnąłem jak oszalały. W tamtej chwili obudziłem i siebie. Zrozumiałem, że nie za bardzo tu pasuję; że to jest już inny świat i że ja jestem z innego świata. To było jak katarsis... Pożegnanie, głośne pożegnanie z przeszłością, która minęła.
 Po wejściu na Jasną Górę wiedziałem, że nie zostanę tu ani chwili dłużej. Zatelefonowałem do Doroty i Piotra i powiedziałem, że nie ma sensu, by przyjeżdżali. Zaraz po tym odjechałem pierwszym pociągiem do Wrocławia.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Rodzinka]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1982|1982]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1983|1983]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1984|1984]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1985|1985]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1986|1986]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1987|1987]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1988|1988]] | [[Rodzinka:Pielgrzymka 1989|1989]]
-[[Grafika:Pacyfa.jpg|left]] Na pielgrzymkę '2000 wybrałem się sam. Pamiętam, źle się wtedy czułem: fizycznie - nie mogłem wyleczyć się z zapalenia oskrzeli - kilka tygodni wcześniej byłem nawet w szpitalu - a przez to także psychicznie. Ponadto miałem całkiem niemiłe wspomnienia z poprzedniego spotkania w Olsztynie pod Częstochową.
+[[Grafika:Pacyfa.jpg|left]] Na dwa dni pielgrzymki '2000 wybrałem się sam. Pamiętam, źle się wtedy czułem: fizycznie - od prawie roku nie mogłem wyleczyć się z zapalenia oskrzeli - kilka tygodni wcześniej byłem nawet w szpitalu - a w związku z tym miałem także nie najlepsze samopoczucie psychiczne. Ponadto miałem całkiem niemiłe wspomnienia z poprzedniego spotkania w Olsztynie pod Częstochową.
 Nikogo nie udało mi się namówić na tę pielgrzymkę, nawet Hani. Wyruszyłem więc sam. Do grupy dotarłem w przedostatni dzień. Spotkałem wielu znajomych, ale osób nie tak bliskich, bym się czuł wyśmienicie. Dopiero spotkanie z Nemeczkiem było tym czymś, co sprawia radość. Młodość pielgrzymów deprymowała mnie. Bardzo wielu z nich mówiło do mnie per "pan". To dołowało. Niby taka zła ta młodzież, a tu tyle "kultury". My, pamiętam, waliliśmy do wszystkich na "ty".

@@ Linia 11: / Linia 11: @@
 Gadałem też z innymi. Sławek to ciągle ten sam hej...
-Andrzej z Wałbrzycha jak zwykle miał wiele do powiedzenia, ale to nadal równy gość. Przedstawił mnie swojej już nastoletniej córce, która na pielrzymki Szpakowe chodzi już sama. Nie pamiętała mnie, a pamiętam, jak kiedyś nosiłem ją na barana.
+Andrzej z Wałbrzycha jak zwykle miał wiele do powiedzenia, ale to nadal równy gość. Przedstawił mnie swojej nastoletniej córce, która na pielrzymki Szpakowe chodzi już sama. Nie pamiętała mnie, mimo że kiedyś nosiłem ją na barana.
 [[Grafika:logo.jpg]] [[Grafika:pielg_2000-1.jpg]]
-Przez chwilę nawet się wyluzowałem. Kończyła się msza odprawiona w jakimś kościółku pod drodze tuż pod Częstochową. Wszyscy wychodzili, ja stałem już na zewnątrz, bo nie potrafiłem włączyć się w ten rytuał liturgii Andrzeja, trochę mnie śmieszył, a trochę nawet irytował. Ludzie wychodzą, mijają gruby sznur od dzwonów i nikt nawet nie pomyśli, by za niego pociągnąć. Nie wytrzymałem... Rozległy się dżwięki dzwonów, młode osoby rozpromieniały. Czułem się, jakbym poruszył Niebo, obudził Niebo w ich sercach. Znów było szlenie i zarazem dostojnie. Borys (zakonnik) podszedł do mnie i rzekł, że tego brakowało. Podchodzili i inni, klepali po plecach, pokazywali OK, a ja ciągnąłem jak oszalały. W tamtej chwili obudziłem i siebie. Zrozumiałem, że nie za bardzo tu pasuję; że to jest już inny świat i że ja jestem z innego świata. To było jak katarsis... Pożegnanie, głośne pożegnanie z przeszłością, która minęła. Może wtedy znalzłem receptę na kryzys wieku średniego, który będzie co jakiś czas dawał o sobie znać?
+Przez chwilę nawet się wyluzowałem i coś zrozumiałem. Kończyła się msza odprawiona w jakimś kościółku pod drodze, tuż pod Częstochową. Wszyscy wychodzili, ja stałem już na zewnątrz, bo nie potrafiłem włączyć się w ten rytuał liturgii Andrzeja, trochę mnie śmieszył, a trochę nawet irytował. Ludzie wychodzą, mijają gruby sznur od dzwonów i nikt nawet nie pomyśli, by za niego pociągnąć. Nie wytrzymałem...
-Po wejściu na Jasną Górę wiedziałem, że nie zostanę tu ani chwili dłużej. Zatelefonowałem do Doroty i Piotra i powiedziałem, że nie ma sensu, by przyjeżdżali. Odjechałem pierwszym pociągiem do Wrocławia.
+Rozległy się dżwięki dzwonów, młode osoby rozpromieniały. Czułem się, jakbym poruszył Niebo, obudził Niebo w ich sercach. Znów było szlenie i zarazem dostojnie. Borys (zakonnik) podszedł do mnie i rzekł, że tego brakowało. Podchodzili i inni, klepali po plecach, pokazywali OK, a ja ciągnąłem jak oszalały. W tamtej chwili obudziłem i siebie. Zrozumiałem, że nie za bardzo tu pasuję; że to jest już inny świat i że ja jestem z innego świata. To było jak katarsis... Pożegnanie, głośne pożegnanie z przeszłością, która minęła. Może wtedy znalzłem receptę na kryzys wieku średniego, który będzie co jakiś czas dawał o sobie znać?

@@ Linia 9: / Linia 9: @@
 Wejście do Częstochowy i droga Alejami NMP były dość przyjemne, wywołały wiele wspomnień, ale mimo rozpuszczenia włosów nie czułem się jak dawniej. Cały czas rozmawialiśmy z Nemeczkiem. Przede wszystkim wspominaliśmy.
 Interesującą rozmowę miałem poprzedniego dnia wieczorem z Irkiem (działał w latach 80. ruchu Wolność i Pokój). Rozpoznał mnie od razu.
 Sławek to ciągle ten sam hej...
 Andrzej z Wałbrzycha jak zwykle miał wiele do powiedzenia, ale to nadal równy gość. Przedstawił mnie swojej już nastoletniej córce, która na pielrzymki Szpakowe chodzi już sama. Nie pamiętała mnie, a pamiętam, jak kiedyś nosiłem ją na barana.